Ακουστικές Περιγραφές: 3 χρόνια μετά, 82 μεταδόσεις και συνεχίζουμε…

Καμιά φορά κοιτάζοντας το ημερολόγιο σε κάποιες μέρες σκέφτεσαι από μέσα σου «πώς πέρασε ο καιρός». Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ σήμερα που οι Ακουστικές Περιγραφές για άτομα με μειωμένη όραση συμπληρώνουν 3 χρόνια ζωής. Και είναι κάποια πράγματα που όταν έρχεται ο χρόνος οφείλουμε να τα πούμε.

Από εκείνο το Ολυμπιακός-Άρης το 2023 μέχρι σήμερα, δύο μέρες πριν τα PlayOffs της Super League 1 και το μεγάλο ντέρμπι του Ολυμπιακού απέναντι στην ΑΕΚ. Με βροχές και κρύα, με καύσωνες και κακοκαιρίες, πάντα ήμασταν εκεί. Στη θέση μας, σειρά Α στα δημοσιογραφικά θεωρεία του Γεώργιος Καραϊσκάκης. Πρόσωπα άλλαξαν, αλλάζουν και θα αλλάζουν, αλλά η αποστολή μας κοινή. Να προσφέρουμε την μαγεία, το πάθος, τον παλμό, την τρέλα και την κάθε λεπτομέρεια που μας κάνει να αγαπάμε το ποδόσφαιρο.

Σε αυτά τα τρία χρόνια καταγράψαμε χιλιάδες ακροάσεις και χιλιάδες μοναδικούς ακροατές μέσα από το «Ράδιο Πάντειον Sports», την Αθλητική Φωνή του Παντείου Πανεπιστημίου. Άτομα με μειωμένη όραση ή ολική απώλεια όρασης. Θα πει κανείς πως το κάνετε; Η απάντησή μας είναι ο κ. Θανάσης Παπαντωνόπουλος, ένας άνθρωπος δίπλα στο αναπηρικό κίνημα που μας έμαθε όσα ξέρουμε. Αμέσως μετά η κα. Αγγελική Γαζή, Υπεύθυνη Καθηγήτρια του «Ράδιο Πάντειον» που μαζί με την Πρύτανι, κα. Χριστίνα Κουλούρη συμφώνησαν για να κάνουμε κάτι δεν είχε επιχειρηθεί στα ελληνικά γήπεδα.

Για τον Ολυμπιακό- που μέσω του κ. Νίκου Γαβαλά ήρθαμε σε επαφή- ο απολογισμός δεν είναι κακός σε αυτά τα 3 χρόνια. Μάλλον ιστορικός θα λέγαμε (μας λες και γουρλήδες) και τον ευχαριστούμε γιατί πίστεψε με σε εμάς, ενώ ή συνεργασία μας με τον κ. Δημήτρη Μαργωμένο σήμερα είναι εξαιρετική. Ένα UEFA Conference League, ένα Πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο, επιστροφή στα αστέρια του Champions League με έναν πραγματικό Κύριο στον πάγκο του, τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Συνολικά 24 άτομα υπήρξαν μέλη και παραμένουν μέλη της ομάδα μας. Αυτό το ταξίδι δεν θα ήταν ίδιο χωρίς όλα αυτά τα παιδιά.

Διαβάστε επίσης: Εμπειρία ζωής

Ταξίδια σε Ελβετία και Κρήτη και ποιος ξέρει πού άλλου είναι μερικά από τα όσα έχουμε κερδίσει από την εθελοντική δουλειά μας. Μια δουλειά που μπορεί να αποτελεί λειτούργημα (και τα ίδια τα τυφλά άτομα έτσι το αποκαλούν), αλλά παραμένει άγνωστη και αδιάφορη για την επίσημη Πολιτεία. Με φωτεινές εξαιρέσεις το Super Cup και το φιλικό της Εθνικής με την Παραγουάη, όπου η ομάδα μας συνεργάστηκε με το «Ράδιο Φάρος» του Φάρου Τυφλών, το κράτος και η κυβέρνηση παραμένουν τραγικά απόντες, πράγμα που ελπίζουμε να αλλάξει. Τα ανάπηρα άτομα δεν είναι μόνο για τις ψήφους τις μέρες των εκλογών.

Παρόλα αυτά εμείς θα είμαστε εκεί. Πιστοί στο ραντεβού μας με τους ακροατές που οι οδηγίες τους κάθε φορά μας ωθούν να γινόμαστε καλύτεροι. Γιατί όταν θα δουν τα δάκρυα των ανθρώπων που μας ακούν σε κάθε γκολ, ακόμα και οι πιο αδιάφοροι θα πειστούν πως στην Ελλάδα, έχουμε ένα χρέος να κάνουμε τον αθλητισμό πραγματικά ισότιμο. Όχι στα λόγια. Ούτε για τις φωτογραφίες ή για να πουλήσουμε εικόνα και «συμπερίληψη». Από τις ράμπες στα γήπεδα μέχρι τις ακουστικές περιγραφές που κάνουμε υπάρχει μια λίστα χιλιάδων πραγμάτων που πρέπει να γίνουν.

Διαβάστε επίσης: «Βλέπουν» αγώνες με τα μάτια των φοιτητών

Η πραγματική συμπερίληψη βρίσκεται στις πράξεις και στην κριτική αυτών των ανθρώπων που σε κάθε ημίχρονο μας σχολιάζουν τι τους άρεσε, τι όχι και τι μπορούμε να βελτιώσουμε.

Σήμερα, 82 μεταδόσεις μετά, μου έρχονται τα πρόσωπα και οι φωνές τους ένα προς ένα. Και ξέρω πως για αυτούς αξίζει να είμαστε εκεί. Και τους χρωστάμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιατί μας έδωσαν τη δυνατότητα-έστω για αυτές τις 2-3 ώρες στο γήπεδο- να μπούμε μέσα στα παπούτσια τους και να αντιληφθούμε πόσο άνιση και άδικη είναι η κοινωνία της οποίας είμαστε όλοι μέλη.

Γιατί αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι έχουμε χρέος απέναντι στην ανισότητα να στεκόμαστε απέναντι. Ακόμα και αν αυτό αφορά και έναν απλό αγώνα ποδοσφαίρου που κάποια/κάποιος θέλει να απολαύσει και έχει κάθε δικαίωμα. Απλά κλείστε τα μάτια και ακούστε μια κοινή περιγραφή ποδοσφαίρου… τότε θα καταλάβετε αυτό που οι ίδιοι ζουν και αυτό που η προσαρμοσμένη ακουστική περιγραφή μας κάνει διαφορετικό.

Μαζί με τον κ. Γιώργο, τον Χρήστο, τον Δημήτρη, τον Βαγγέλη και άλλους της δικής μας εξέδρας στο Γ. Καραϊσκάκης (και μακάρι στο εγγύς μέλλον τα ζήσουμε και με άλλες ομάδες και έδρες) μου έρχονται στο μυαλό και όλα τα παιδιά που έχετε ακούσει στις περιγραφές μας.

Κορίτσια και αγόρια, όλοι στα 20 ή 20 και κάτι. Άλλοι έφυγαν και άλλοι έμειναν, όπως γίνεται σε κάθετι εθελοντικό στη ζωή. Και σε αυτούς που έφυγαν χρωστάμε, αλλά πολύ περισσότερο, το δικό μου «ευχαριστώ» για αυτά τα 3 μαγικά χρόνια το χρωστώ σε αυτούς που είναι ακόμα εδώ και έχουμε μείνει από την πρώτη μέρα.

Στον Αντώνη, τον Βασίλη, τον Νίκο που οι ζωές μας συναντήθηκαν σε αυτόν τον ιερό για εμένα σκοπό και χτίσαμε μαζί φιλίες και εμπειρίες ζωής.

Στον Αλέξανδρο και στον Μάνο που ήταν στην πρώτη φουρνιά της ομάδας.

Στα νέα παιδιά, τη Σύλια, τον Χρήστο, τον Αχιλλέα, την Σταυρίνα, τον Βασίλη, τον Γιάννη, την Κατερίνα και τον Στέλιο που ήρθαν στην ομάδα. Εύχομαι μόνο να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και με τη νέα σεζόν να τους απολαύσουμε στις θέσεις της «περιγραφής» και του «σχολίου».

Θα το έλεγε κανείς πως κάνουμε κι εμείς το δικό μας αγώνα απέναντι σε μια κοινωνία που είναι οι έννοιες της ισότητας και της συμπερίληψης είναι εκτός ύλης. Κάθε αγώνας, όσο άνισος και αν είναι αξίζει να τον δώσεις. Και εμείς, 82 μεταδόσεις μετά, συνεχίζουμε…

Το μεγάλο ευχαριστώ το χρωστώ σε όλους εσάς διότι κάθε αγώνας μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Τρία χρόνια μετά αισθάνομαι καλύτερος άνθρωπος χάρις σε όλους εσάς. Ακροατές, μέλη της ομάδας μας και κάθε άνθρωπο που μας έχει ακούσει και στηρίξει σε αυτή την περιπέτεια.

Χρόνια μας πολλά.